Twin

Ik doe nog eens een poging…

om te vertellen hoe het nu echt voelt zo een tweeling hebben en dan boenk een depressie erbovenop,
om neer te schrijven wat ik echt voel de laatste tijd,
om te laten weten hoe zalig het nu is!

Ik vind mijn hele verhaal van de geboorte tot nu heel moeilijk te vertellen, ondanks het feit dat hier heel open over wil zijn voel ik toch wat schroom…
Ik wil het wel vertellen maar voel me toch ergens mislukt als ik het dan ook echt vertel, als het echt uit mn mond komt (in dit geval vingers) en ik het hoor (of lees) denk ik toch weer dat ik het misschien anders had kunnen doen of als en of als en of als…

Maar het is nu wat het is en ja, ik heb een depressie aan de zwangerschap overgehouden en ja, ik heb soms geroepen en geweend terwijl de kindjes zelf lagen te huilen toen ze nog kleiner waren en ja, soms doe ik dat nog.

Maar ik leer nu ook genieten van hen, iets wat ik de eerste paar maanden absoluut niet kon.
Ik kan nu pas echt naar ze kijken en helemaal over-the-top verliefd zijn en denken ‘wat een schatjes’! En uiteindelijk zijn ze dat ook, ze kunnen flink samen spelen, maken af en toe ruzie maar maken het even graag terug goed en ze zijn echt super braaf, dus wat heb ik te klagen?

Niks, zou je denken…alleen kan ik die depressie niet zomaar uitzetten waardoor ik in moeilijke periodes (met het nodige slaaptekort en zieken) volledig terugval in het grommen en klagen en snikken.

Die periodes zijn er minder vaak de laatste tijd en ik herken de signalen ook vlugger nu maar volledig een halt toeroepen kan ik niet, nog niet (hoop ik). Zal ik er ooit vanaf geraken? Zal ik ooit geen schrik meer hebben om misschien toch nog eens zwanger te worden? Zal ik misschien hervallen als ze een moeilijke leeftijd bereiken?
Ik wil ook absoluut geen mama zijn waarvan de kindjes zeggen dat mama in een up zit of in een down, ik wil niet dat ze het gevoel hebben rekening te moeten houden met mijn depressie…die mama wil ik echt niet zijn.
Ik moet er dus zeker aan werken, nu zijn ze nog klein genoeg om het niet altijd te beseffen, maar eens ze het wel begrijpen…bon, dat wil ik dus niet meemaken!

Dit afschrijven doet goed, en volgende keer probeer ik echt de eerste maanden te beschrijven…voorlopig blijft het bij dit…omdat het nog niet anders kan…

IMG_0337

Zo waren ze, bij de geboorte, toen ze nog klein waren…
Van een overrompeling gesproken!

Ik heb er wel bij stil gestaan dat de mogelijkheid op een tweeling er was maar nooit gedacht dat het inderdaad zo zou zijn!

Bij hen begint mijn verhaal ook, hoe ik het heb gedaan die eerste maanden, hoe ik door dat borstvoeding geven en pampers verversen ben gesukkeld en hoe ik opeens tot de vaststelling kwam dat ik het niet meer kon.  Ik wou/kon niet meer alleen blijven met hen, ik kon het niet meer aan!

Nadat het besef er was heb ik nog veel geworsteld en ik blijf dat doen, ondertussen zijn ze 20 maanden en het gaat beter maar het blijft in diepe downs en hoge ups gaan.
Ik merk nu dat ik het nog heel moeilijk heb om hierover te schrijven, het voelt als een falen naar hen, als een falen naar de buitenwereld die dit zal lezen.
Maar uiteindelijk wil ik dat ze het lezen, wil ik dat het begrepen wordt en wil ik het weg uit alleen maar mijn hoofd.

Advertenties

16 gedachtes over “Twin

  1. Mieke zegt:

    Hoi Sofie,
    Allereerst héél erg dapper van jou dat je dit van je afschrijft , het is al niet eenvoudig van het aan jezelf toe te geven dat het niet meer gaat ( of ging ) .

    En dan … meis , je bent niet alleen . De tweeling hier is intussen 2 jaar en 2 maand .
    Ik kan je verzekeren dat de laatste 2,5 jaar de zwaarste uit mijn hele leven zijn geweest .
    Er zijn heel wat momenten geweest dat ik boven op onze kamer ben gaan bedaren . Dat raam trok me vaak naar zich toe , de gedachte van die te openen en er gewoon ´uit te stappen´ ook . Schreeuwen dat je niet meer kan en niet meer wil , je lichaam dat zó uitgeput is , je geen raad weten en vooral nergens wat erkenning tegenkomt .
    Iedereen doet er maar wat luchtig over . Als je gewoon vlakaf zegt dat het te zwaar is en je het niet aankunt , sussen ze je wat . Waardoor je je nog schuldiger voelt .
    Ikzelf ben er zeker nog niet .
    Het enige wat wel als een paal boven water staat , is dat ik eigenlijk bijna elke dag een moment moet inbouwen waarin ik enkel voor mezelf iets doe .
    Voor mij is dat vreselijk moeilijk , want er liggen constant bergen werk te wachten en mensen die mijn aandacht willen .
    Doe ik dat bv. een week niet , sta ik op een hele dunne koord . Het kleinste ding kan me dan doen vallen .
    Ik herken mezelf niet meer , maar weet ook dat het wel verbeterd .

    Als je wat steun zoekt of erover wil praten/schrijven met iemand die in hetzelfde schuitje zit , mag je me gerust mailen .
    Omdat volgens mij alleen mensen die ook een tweeling kregen , een beetje kunnen snappen wat je meemaakt .
    Groetjes , Mieke

    Like

  2. sofiemeerschaege zegt:

    Lieve Mieke,
    Ik begrijp heel goed wat je bedoelt en bedankt om hier een reactie achter te laten, dit zal voor jou evenmin gemakkelijk zijn geweest. Ik mail je zo snel mogelijk terug want het lijkt me dat wij toch wel wat te bespreken hebben…
    Lieve groet, Sofie

    Like

  3. Kim zegt:

    Hey Sofie

    Ik ben zelf 6 maand geleden mama van een tweeling geworden en kan je verhaal volledig begrijpen. Ik ben nog niet in een depressie beland, maar merk wel dat het steeds zwaarder wordt. Ik ben momenteel werkzoekend en zit dus alle dagen thuis. De kindjes gaan 1 keer om de 2 weken een dagje bij de meme en een dagje bij de oma. Die dagen worden hier echter vooral gebruikt om de nodige boodschappen te doen, het huis eens deftig te kuisen, een opleiding van de VDAB te volgen en ook wel eens op het gemak een douche te nemen zonder de oren te moeten spitsen. Mijn man is zelfstandig en werkt dus 6 op 7, waardoor ik er ook elke zaterdag alleen voor sta. En dat begint te wegen. Een huilbui ’s nachts van een van de kindjes is voor mij dan niet zomaar meer een huilbui, maar de zoveelste huilbui die ik met het nodige geduld en tranen van mezelf dien te overwinnen.
    Soms gebeurt het dat we eens een rustige nacht hebben, en in die nachten kan ik al eens 2 uur aan een stuk slapen in plaats van elk half uur wakker te moeten worden om een tutje in te steken of borstvoeding te geven. Die borstvoeding begin ik nu wel af te bouwen, ook al kan ik echt nog van die momenten genieten. Maar het slaaptekort begint echt door te wegen, dus het is uit noodzaak.
    Tot nu toe ben ik er nog niet echt voor uit gekomen en ook naar mezelf toe begin ik het nu pas toe te geven. Maar vandaag heb ik de eerste stappen gezet: ik heb een kinderopvang gecontacteerd om de kindjes eventueel es een dag of 2 in de week weg te kunnen doen. Al is het maar om terug een beetje tijd voor mezelf te hebben.

    Maar op dat vlak ben ik het volledig eens met Mieke: enkel mensen die zelf een tweeling kregen, kunnen er iets van begrijpen hoe zwaar het soms kan zijn.

    In ieder geval nog veel sterkte in de verdere zoektocht naar een goed evenwicht. Ik probeer hier hetzelfde te doen!

    Groetjes, Kim

    Like

    • sofiemeerschaege zegt:

      Hey Kim,
      Dat je een konderopvang hebt gecontacteerd is al een supergrote stap en het zal je zeker deugd doen die enkele dagen, believe me 😉
      Het Blijft moeilijk he om zo’n dingen aan jezelf of aan je omgeving toe te geven, niet iedereen begrijpt dit ook altijd even goed.
      Ikzelf ben nu een aantal maanden in behandeling bij een psycholoog en het gaat eindelijk beter, oef! Er blijven veel werkpunten maar beetje bij beetje zal ik er wel komen.
      Dit weekend ging ik voor de eerste keer een heel weekend weg zonder man en kids (een naaiweekend dan nog 😆) en het deed heel veel deugd. Ik was ook vergeten hoe zoiets kon voelen, er gewoon zijn voor jezelf, even alleen Sofie zijn en een beetje mama ipv omgekeerd. Ik heb daar ook gemerkt dat wij vrouwen het gewoon moeilijk hebben of vinden om onszelf op de eerste plaats te zetten, de niet tweeling mama’s hadden evenzeer de gewoonte om zichzelf weg te cijferen voor hun gezin maar begrepen het heel goed dat het bij mij ook gebeurde.
      Het is dus heel belangrijk dat we allemaal proberen om bij tijd en stond de persoon die we zijn en niet de mama die we zijn voorop te stellen en zeker om er naar te luisteren. We doen allemaal ons best en dat is echt voldoende!
      Dit lijkt nu heel eenvoudig maar het heeft bijna 3 jaar geduurd voordat ik dit zag en kon zeggen en nog kost het me soms moeite!
      Jij dus ook nog veel sterkte in jouw zoektocht naar evenwicht en je kan altijd iets achterlaten hier, positief of negatief 😉
      Btw ook nog veel geluk in je zoektocht naar werk, die deel ik helaas ook nog…uiteindelijk zullen we wel aan het werk geraken…uiteindelijk 😝

      Like

  4. niekemieke zegt:

    Ugh, die stomme schuldgevoelens altijd. Ik belandde twee jaar geleden na de geboorte van mijn oudste dochtertje ook in een postnatale depressie, ondanks dat ze goed sliep en braaf was. Ik had volgens de meeste mensen de perfecte baby en na een paar maanden kon ik het toch ook niet meer aan. Dus dat jij het moeilijk had met twee baby´s is meer dan begrijpelijk. Ik heb ondertussen een tweede dochter en de schrik voor een tweede postnatale depressie zat er goed in, maar ik herken de signalen nu beter en er zijn dagen (zoals vandaag) dat ik gewoon niets doen in het huishouden behalve met de baby bezig zijn en eten maken. Ik probeer me hier niet schuldig om te voelen. Ik durf al eens een volledige naaidag te nemen terwijl ik mijn ogen sluit voor de rommel, een namiddagje televisie kijken met de baby in mijn armen. Niets moet, maar alles kan. Het blijft spijtig genoeg een groot taboe, want als alles naar de buitenwereld goed lijkt te gaan, dan heb je toch niets om je depressief over te voelen. Which is utter bullshit ofcourse! Onthoudt vooral: Depression lies! Een hele leuke blogster/schrijfster die bij mij altijd helpt als ik me down voel is thebloggess.com Echt een aanrader. Ik las trouwens dat je ook de liefde gevolgd bent naar de stille Kempen. Same here en ik ben van Aalst dus ja, het is hier stil 😉

    Liked by 1 persoon

    • sofiemeerschaege zegt:

      Dankjewel
      Was ook de opstart van de blog in het begin, ondertussen gaat het al veel beter en ben ik terug officially sane. 😉
      Ik wil al lang een ‘hoe gaat het nu’ schrijven maar mijn ik vind de woorden niet en ik weet ook niet of iedereen dit wel wil lezen…
      Dankjewel voor de lieve woorden x

      Like

  5. SewBel zegt:

    Ook hier veel lof, voor je openhartigheid en mooie teksten… Amai, moet echt zwaar zijn geweest, en nu nog denk ik! Ik kan het me wel een beetje voorstellen, denk ik, al zal het nog niet te vergelijken zijn met een tweeling, maar ik heb 3 kindjes vrij kort opeen (oudste en jongste schelen 3,5 jaar; ze zijn nu 6 – 4,5 – 2,5) en de periode na de geboorte van de jongste tot nu eigenlijk vond ik echt “zwaar”. Ik werk terug sinds de jongste 7 maanden was, dat was wel een herademing, maar toch, het werk thuis bleef wat het was en de combinatie gezin-werk kwam er dan uiteraard bij. Dit is het nu nog steeds: evenwicht zoeken tussen gezin & werk, en daarbij vooral voldoende herbronnings- of heroplaad- momentjes kunnen inbouwen voor jezelf. Zelf vind ik deze in het naaien (weliswaar voor de kroost dan, maar dat vind ik dan weer heel leuk)! Misschien ook nog te vervolgen…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s